De smaak van een dode farao

De afgelopen jaren heb ik stiekem best veel bedrijven bezocht. Best wel heel veel eigenlijk. Zeg maar honderden. Ik ben de vooruitgeschoven post van Bureau NegentigTien. Ik trek erop uit, manage de business en leg de contacten. Ik praat, luister, vraag en prikkel erop los.

De eerste kennismaking vind ik altijd de leukste. De voorbereiding, de rit er naar toe. Voor de eerste keer naar binnen. Hoe word ik ontvangen? Met een glimlach of met een grom. “Hij komt er zo aan. Neemt u maar even plaats.” Ik ijsbeer altijd een beetje door de wachtruimte heen, want ik heb vaak net een uur in de auto gezeten. Even de benen strekken en het bloed weer op gang brengen voordat ik de arena in ga.

Ondertussen blader ik wat in het personeelsblad. Op zoek naar aanwijzingen die mijn indruk versterken. Ik bekijk de trofeeën in de vitrine (ene Peter wint ieder jaar het bedrijfsbowlingtoernooi blijkbaar, zo maar eens vragen hoe dat zit, met die Peter). De certificaten aan de wand vertellen mij soms iets meer, soms alleen dat de schoonmaker wel eens met zijn plumeau langs mag komen. Dan de hand. De naam. Oogcontact. Lang of kort? Het lijkt een moment van niks, maar toch is dit belangrijk. Hier wordt de eerste paal voor de samenwerking in de grond geheid. Hier wordt de toon gezet: voel ik mij ik welkom of niet?

We lopen samen verder. Met een goedgeplaatste opmerking probeer ik de eerste barst in het glazuur van de formaliteit te meppen. Voelt het alsof ik hier zelf zou willen werken? Of mag ik alleen in de spreekkamer naast de voordeur komen? Ik heb geluk vandaag. We lopen al keuvelend door de tent heen. Veel licht. Veel open. Veel planten.

De collega’s begroeten mijn gesprekspartner. Hartelijk. Soms een knikje. De mensen die met elkaar praten hebben echt contact. Zo lijkt het. Gesprekken worden gevoerd met een volwassen volume. Iedereen kan elkaar horen. Niks te verbergen dus.

Of ik wat wil drinken. Als goede Hollanders doen we een bakkie koffie. Maakt niet uit hoe laat het is. Koffie krijg je altijd. Maar wat serveren ze? Koffie? Slootwater? Of vergif? Shit. De koffie ruikt alsof ze er dooie farao’s mee balsemen en smaakt helaas ook zo. Ik had thee moeten nemen. Hier is nog wel wat te winnen. Ronny maar eens bellen.
Zo. We zitten. Let the games begin!

De reden dat ik dit allemaal vertel is niet om te laten zien waar ik allemaal op let als ik bij u op bezoek kom. Maar om u bewust te maken van waar uw sollicitanten op letten. Want die kijken op exact dezelfde manier. Door de spanning van het sollicitatiegesprek zijn ze alert en scherp. Alles valt op. Ze beoordelen ieder aspect. Van u, uw collega’s en uw bedrijf. Is this gonna be my new home?

De arbeidsmarkt is aan het veranderen. Veel sectoren hebben al te maken met krapte. Zelfs de kleinste details maken nu het verschil. Het gaat professionals tegenwoordig niet alleen om de functie inhoud of het salaris. Het gaat om de combinatie. Alles moet kloppen. Als werkgever heeft u invloed op dit alles. Loop eens met die bril door uw eigen bedrijf. ‘Never a second chance for a first impression’.

Zou u willen blijven?

« Terug naar overzicht

Blijf op de hoogte via onze nieuwsbrief

Door je aan te melden ga je akkoord met de privacy verklaring